Türkiye'nin Bloğu Gençliğin Yazı Tahtası :)
İnsan, en çok sustuğu yerde yaklaşır kendine. Çünkü bazı cümleler söylenmek için değil, zamanla öğrenilmek içindir. Hayat bana güçlü olmayı öğretmedi. Daha çok, dağılmadan durabilmeyi… Yorulduğunu saklamadan, yine de yola devam edebilmeyi öğretti. Bu...
On altı yaşındaki Dilşat için hayat, artık her köşe başında duran siyah kameraların soğuk merceklerinden ve her adımını takip eden yüz tanıma sistemlerinden ibaretti. Bir zamanlar neşeyle koştuğu sokaklar, şimdi üzerinde her an suçlu...
Hayat deyince aklınıza, bir insanın yaşantısı, günü, rutini vb. gibi şeyler geliyor değil mi? Ama gerçekler bu değil, gerçekler acı. Hayat bize birçok şey öğretir. Sabah kalkarız aceleyle işe, okula gideriz. Çıkış saatini iple...
Adının geçtiği her yerde, Kokunu hatırladığım sokaklarda, Gözlerini aradığım her yüzde, Hayal kırıklığı bırakmıyor peşimi. Günler içinde sen olunca geçiyor, Saatler sen yokken akıp gidiyor. Hatırladığım sözler beni sana bağlıyor, Gözyaşları solmuş günleri suluyor....
İnsanlar neden her şeyi bu kadar zorlaştırmak zorunda? Özellikle ebeveynler… Bir çocuğu anlamak yerine neden onu sürekli kısıtlamayı seçerler? Bir insanın içinde taşıdığı potansiyeli görmek gerçekten bu kadar zor mu? Bazen insan etrafına bakınca...
Bazen günün sonunda yaptıklarımı hatırlıyorum ama ne hissettiğimi tam bilemiyorum. Sanki gün bitmiş ama içim eksik kalmış gibi. Koşturuyoruz. Bir şeylere yetişmeye çalışıyor bazen de tamamlıyoruz. Ama insan bazen en çok kendine geç kalıyor....
Çoğu insan hayatı boyunca ya hep mutlu olmayı ya da tüm hayallerinin gerçekleşmesini ister. Ancak bu isteklerin gerçekleşmesi çok zordur. Çünkü hiçbir hayat daima mutlu ve güzel olamaz; eğer öyle bir şey mümkün olsaydı,...
Saatlerce ağlayabilirim, Durmadan haykırabilirim derdimi. Gözlerimin feri sönse de durmam yine; Dağlara, taşlara vursam sesimi, Yine de dinmez içimdeki gürültü. İsterim ki dermanı olsun bu derdin, Arıyorum hâlime bir çare. Biliyorum, vardır mutlaka...
