Türkiye'nin Bloğu Gençliğin Yazı Tahtası :)
Anne ve baba, bir insanın hayattaki en büyük mirasıdır. Dünya’ ya gözlerini açtığından itibaren ilk huzuru anne kokusunda bulursun. Sevgiyi annemin kalbinde, güveni ise babamın yanında hissederim. Anne ve baba, bir insanın hayattaki ilk...
Artık uyan ey aciz kul! Bir gün, hepimiz sessizce bu dünyadan çekip gideceğiz. Ne kadar çok paylaşım yaparsak yapalım, bir süre sonra dijital dünyada bile izimiz silinecek. Fotoğraflar, mesajlar, gönderiler… Hepsi birer “sanal mezar...
Bazı duygular insana fısıldamaz; bağırır ama sessizce. Yüreğinin derinliklerinden yükselen o çığlıkları kimse duymaz fakat sen tüm ağırlığıyla hissedersin. İşte insanın kendine karşı yürüttüğü en büyük savaş, bu sessiz çığlıklarla yüzleşme cesaretidir. İnsan, bazı...
Bir kelimenin kalbe değdiği, bir sessizliğin kaderi değiştirdiği anlar vardır… Bazen kelimeler değil, suskunluklar konuşur. Söylemek istersin ama kelimeler ağır gelir; yüreğinde bir yumru, dudaklarında bir kilit olur. Her şey yolunda, dersin oysa yolun...
Bazen hiçbir şey söylemeden de çok şey anlatabilir insan. Gözlerinin kenarında biriken yorgunluk, dudaklarının ucuna takılıp kalan tebessüm ve içinde bir yerlerde yankılanan sessizlik… Hepsi birer cümle gibi. Konuşmaktan çok dinlemeyi öğrendiğim gün, kelimelerin...
Ben, insanda üç tür zekânın var olduğuna inanıyorum: kalp zekâsı, ruh zekâsı ve beden zekâsı. Beden zekâsı dediğimiz şey aslında akıldır. İnsan aklıyla hareket eder, düşünür, karar verir. Kalp zekâsı ise tamamen duygularla ilgilidir;...
Umrumda olmuyor hatıraların, Etrafımda ismin sayıklanıyor hep. Sen bir gülün dikenisin, Seni sevmek isteyenin canını yakıyorsun. Sevmek hayatın bir parçası, Ama sen onu hak etmiyorsun. İstemek yetmiyor, çaba istiyor sevgi. Rüzgar sesiyle hatırlıyorum...
Hasretim sığmıyor artık mesafelere, Özlemim eştir büyük sevgime. Dargınım aramıza giren dağlara, Yine de vazgeçmem ben bu sevdadan. Günler nedir ki gelip geçici, Geçmeyen bir tek kalbimdeki sevdan. Bağlıyım sana bir kör düğüm...
“Zaaflarınız kadar yanar, zaaflarınız kadar acırsınız.” Şimdi bu düşüncenin akışıyla okuyun hikayeyi, belki anlarsınız o zaman hisleri. Çocukluklarından beri beraberlerdi, birbirlerine yazılmışlardı, bu düşünceyle büyüdüler Karan ve Yıldız. Karan çok aşıktı, tahmin edeceğinizden bile...
Çok eski zamanlarda, sihirli diyarı sadece tek bir ailenin yönettiği dönemde, o ailenin bir kız çocuğu olmuş. Tek varisleri, hayattaki en değerli varlıkları oymuş. Bilirsiniz ki sihir varsa lanet de vardır. Masal’ın 1...
Eski aklım olsa sevmezdi seni, Tutuldum o kara gözlere. Hayal kurardım hep, Sen ne olunca her şey biterdi? Zaman dururdu sanki, Ta ki gerçek yüzünü görene dek. Şimdi ne oldu bana bilmiyorum, İyi...
Dağ sessiz, rüzgâr sert eser dağda, Yüreğim yanar, kalır boşlukta taşda. Gecenin gözü beni izler sessiz, Hatıralar düşer, gönlümde izsiz. Koridor sessiz, nöbette geçer zaman, Gözlerim yıldızda, düşünürüm hasretin. Her adım ağır, yorgunluk çöker...
Bugün size imkânsız bir aşktan bahsedeceğim. Tabii siz buna aşk derseniz. İki imkânsız dünya vardı: cennet ve cehennem; iyi taraf ve kötü taraf. Bilinenin aksine bu sefer gri diye bir şey yoktu. Ya siyah...
Bugün güçlü, cesur, sevgi dolu ve hayatın her alanına dokunan tüm kadınların günü… Bir anne olarak şefkatiyle dünyayı güzelleştiren, bir kardeş olarak desteğiyle güç veren, bir arkadaş olarak her an yanında olan, bazen sessizce...
