Türkiye'nin Bloğu Gençliğin Yazı Tahtası :)
Hayatta insanı en çok ölümün kendisi mi üzer, yoksa ölüm gelmeden çok önce kaybetmeye başladığımız şeyler mi, hâlâ karar verebilmiş değilim. Çocukken büyüklerimizin hiç yaşlanmayacağını sanıyoruz. Bayram sabahları aynı kapılar çalınacak, aynı eller öpülecek,...
Bazen bir tepkiye bakıp onun gerçekten neyle ilgili olduğunu sonradan anlıyorsun. O an yaşanan şey küçük gibi duruyor ama içinden çıkan his, o küçüklüğe ait değil. Sanki daha önce birikmiş, adı konmamış bir yerden...
İnsan bazen bazı şeylerin değişmeyeceğini, en çok da değiştirmek için elinden geleni yaptığında anlıyor. Çabalıyorsun, susuyorsun, saygını koruyorsun. Ama karşılığında ne bir anlayış geliyor ne de bir adalet duygusu. Çünkü bazı insanlar, karşındakinin ne...
İnsan, en çok sustuğu yerde yaklaşır kendine. Çünkü bazı cümleler söylenmek için değil, zamanla öğrenilmek içindir. Hayat bana güçlü olmayı öğretmedi. Daha çok, dağılmadan durabilmeyi… Yorulduğunu saklamadan, yine de yola devam edebilmeyi öğretti. Bu...
Bazen günün sonunda yaptıklarımı hatırlıyorum ama ne hissettiğimi tam bilemiyorum. Sanki gün bitmiş ama içim eksik kalmış gibi. Koşturuyoruz. Bir şeylere yetişmeye çalışıyor bazen de tamamlıyoruz. Ama insan bazen en çok kendine geç kalıyor....
