Author: Ömer Faruk Karakılıç
Hislerimi açıklayamıyorum, Anlatamıyorum kimseye derdimi. Derman olmadıktan sonra, Ne anlatmanın ne dinlemenin anlamı var. Özlüyorum seninle olan zamanları; Engel olamıyor, unutamıyorum. Kalbim sen diye diye kendini yakıyor, Aklım uzaklaşmak için elinden geleni yapıyor....
Hayat insana unutamayacağı şeyler yaşatıyor: pahalı veya ucuz, iyi veya kötü, güzel veya çirkin… Bir anın unutulmamasının sebebi ya yaşanılan yer ya da o anı paylaştığın kişilerdir. Sevdiğinin yanında olmak o anı unutturmuyor; aksine,...
Adının geçtiği her yerde, Kokunu hatırladığım sokaklarda, Gözlerini aradığım her yüzde, Hayal kırıklığı bırakmıyor peşimi. Günler içinde sen olunca geçiyor, Saatler sen yokken akıp gidiyor. Hatırladığım sözler beni sana bağlıyor, Gözyaşları solmuş günleri suluyor....
Saatlerce ağlayabilirim, Durmadan haykırabilirim derdimi. Gözlerimin feri sönse de durmam yine; Dağlara, taşlara vursam sesimi, Yine de dinmez içimdeki gürültü. İsterim ki dermanı olsun bu derdin, Arıyorum hâlime bir çare. Biliyorum, vardır mutlaka...
Umrumda olmuyor hatıraların, Etrafımda ismin sayıklanıyor hep. Sen bir gülün dikenisin, Seni sevmek isteyenin canını yakıyorsun. Sevmek hayatın bir parçası, Ama sen onu hak etmiyorsun. İstemek yetmiyor, çaba istiyor sevgi. Rüzgar sesiyle hatırlıyorum...
Aşk nedir, soruyorum kendime; Boş sayfalara derdini anlatmak mı? Yoksa içini kemiren sevdalar biriktirmek mi? Kendine eziyet etmek midir aşk? Aşk, yeri geldiğinde vazgeçmektir; Ama gönlüm izin vermiyor fedakâr olmama. İstemiyorum kaldıramayacağım yükler, İstemiyorum...
Olmasan da olur, diyemiyorum. Sensiz yolumu bulmakta zorlanıyorum. Hep yeni dertler ekleniyor, En ağırı sen oluyorsun. Günler acımasızca gösteriyor seni. Sensiz olmak, seninle olmaktan daha zor. Sabrım kalmadı artık, Her şey seni hatırlatıyor....
Elimde bir fotoğrafın kaldı, Aklımda yaşattığın duygular, Gözümde ise akıttığın yaşlar. Ağlıyor içim, dayanamıyor sensizliğe. Var mısın yazılı olan kaderimde, Kaderi bilmem ama hayallerim seninle dolu, Yürüdüğüm yollar seninle dolu, Sağım soğum harap...
Bilmiyorum, ne haldeyim, Deli gönüllü, divaneyim. Kahreden bir çift göz vardır, Kahpe bakışları canımı alır. Hasretin yakar, kavurur içimi, Gönlümün en ücra köşesinde yapa yalnızım. Kanayan yaralar dert olur insana, Her düşüncemde belirir o...
Özlemek kolaydır, zor olan unutabilmek. Her ânında gözlerinin önüne gelmesi, Bir hüzünle kapını çalması, Umutlarla Yolunu açması… Tam “unuttum” dersin bir tokayla aklına gelir. Bir sözü ile açar kabuk bağlamış yaranı, O gözleri durdurur...