Author: Umman

Hep aradığım ebediyyet, Saklandığım düşlerde beni bulan, Hemdemim derdim misin sen? Arştan arza düştüm. Ağlıyorum. Nice şairler gelip yazmış seni, Üzerine besteler indirmiş Itri. Ben bir bitap süveydayım, Çalamıyorum yüreğime hüzzam, Ağlıyorum. Bir kemanın...

Olmadığı makama şiir yazamazmış insan Giremediğim kaç kapıya şiir yazdım bilsen Bir bilsen kaç gece kırıldı doğrularımın taş duvarları Kaç kere vuruldum göz yaşlarımla Saymadım Sende gördüğüm aşkla, ben kalbime acıdım Kıvrılmayan kaleme acıdım...

Bir cuma gecesi oturup da huzurunda, Kendimden geçercesine değil bu defa, Senden geçercesine izledim seni. Doya doya demek isterdim sevgili…   Seni sevmenin bir kabul noktası olsa; Alemin ve kalbin mabedinin bir kalemi, O...

O bir an ve son defa… Tek nefes. Ben hariç yarına hazırlanmış herkes. İçimi içime doğru yakan bu ziyade ateş, Bu peçesiz aşk, bu nafile tutku. Günahlarımdan sıyrılıp da dökülüp toprağa, Yeniden yazmış “basü”,...

Senden sonra da seninle kalabilseydim keşke. Göz bebeklerinin içine doğru derin bir yolculuğa çıkıp dalabilseydim sonsuz boşluğa. Siyahın en koyusunu sende görseydim de beni oraya saklayabilseydin Ya da seni bana bıraksaydın, bir miras gibi...

Gözlerimle süslüyorum geceyi. Bu gece hava biraz ölüm gibi. Biraz toprak, biraz ben… Sence de tuhaf değil mi? Ne ben gelebiliyorum ne de sen. Ne ben göreyim ölümün şenlik kutlamalarını Ne de sen bil...

Şimdi ayrıyız, Saudadem Vuslat bizi ne zaman bulur bilmem. Payıma düşen bu şehirde Sensiz, seninli sokakları geziyorum. Seni düşünmemek gibi bir çabam, Sana yanmamak gibi bir isyanım var. Fakat nafile… Ben yine sana yıkılıyorum....

Ve içimdeki yalçın at, Dizginlerin her gün biraz daha kayıyor elimden. Her gün biraz daha yaklaşıyorum cellatlara. Her gün biraz daha derken, bitiriyorum geceyi.   Biraz daha kapılıyorum sana. Biraz daha… Alıştır beni kendine....

Saat sabah sekiz… Bu gece uyku ya uyanmak ya toprak. Koridorda, soluksuz süren yaygara. İçim ürperiyor ama kabulleniyorum. Bu günün sonu ya hürriyet ya ölüm bana. Koğuşun içinde aklın içine doğru koğuşlar. Mahkumlar, düşüncede...

Şimdi ruhum gömülmüş, bense çiçeğini kokluyorum, mezarımın başında. Öyle iyi, öyle kötü, öyle ki; öylesine bir acı dolmuş kabrin içine. Sensiz kalan gözlerime yaş dolmuş. Fermanlara itaat etmeyen aşıklar dolmuş bu gece mahzenlere. Elleri...