Geçenlerde bir söz okudum; “Bir gün insanların en sevdiği, diğer gün en nefret ettiği insan olursun. Bir gün en yakını, diğer gün en uzağı olursun.”
Ne kadar doğru olduğunu düşündüm sonra… İnsanların sana bakışı bazen bir anda değişebiliyor. Dün vazgeçilmez olan, bugün hiç tanınmamış gibi olabiliyor. Dün her şeyini anlattığın insan, bugün hayatında hiç yeri yokmuş gibi davranabiliyor. Ve belki de insanı en çok yaralayan şey, birinin gitmesi değil; bir zamanlar sana nasıl baktığını bilirken, bugün sana nasıl baktığını görebilmek.
Ama galiba biraz durup hikâyenin özüne dönelim. Kim kaldı, kim gitti, kim sevdi, kim vazgeçti diye değil… Ben bu hikâyenin içinde ne yaşadım, ne öğrendim, bende ne bıraktı diye düşünelim.
Çünkü bazı insanlar hayatımıza kalmak için değil, bize bir şey öğretmek için geliyor. Kimi sevgiyi, kimi sabrı, kimi hayal kırıklığını… Kimi de en yakınındakinin bir gün en uzağın olabileceğini öğretiyor.
İnsan zamanla şunu anlıyor; herkesin hayatımızdaki yeri aynı kalmıyor. Bazı insanlar bir dönemimizin en güzel cümlesi oluyor, sonra sadece geçmişimizde kalan bir kelimeye dönüşüyor. Ve ne kadar zor olsa da bunu kabullenmek gerekiyor.
Sonunda insan yine kendine dönüyor. Giden gidiyor, kalan kalıyor. Ama sen bütün bunların arasında kendini kaybetmediysen, aslında hiçbir şeyi tamamen kaybetmiş sayılmıyorsun.
Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmiyor belki ama insana kendini yeniden bulduruyor. Ve bazen hikâyenin en güzel tarafı, sonunda kimin kaldığı değil; senin bütün gidişlere rağmen hâlâ kendin olarak kalabilmen oluyor.
