Türkiye'nin Bloğu Gençliğin Yazı Tahtası :)
Hayat sadece kendi penceremizden gördüğümüz gökyüzünden ibaret değil. Her gün sokakta yanımızdan geçip giden, otobüste yanımıza oturan ya da bir dükkanda bize selam veren her insanın içinde aslında bizim hiç bilmediğimiz, çok büyük hikayeler...
Hayatta insanı en çok ölümün kendisi mi üzer, yoksa ölüm gelmeden çok önce kaybetmeye başladığımız şeyler mi, hâlâ karar verebilmiş değilim. Çocukken büyüklerimizin hiç yaşlanmayacağını sanıyoruz. Bayram sabahları aynı kapılar çalınacak, aynı eller öpülecek,...
Modern zamanın aşkları, ekranların ışığına ve bildirim seslerinin ritmine göre şekilleniyor sanıyoruz. Oysa bazen, bütün bu gürültünün ortasında, bir anlığına duruyor ve daha önce hiç duymadığımız bir sesin yankısına, hiç dokunmadığımız bir yüzün dinginliğine...
Kâinatta ki her şey okunmayı bekleyen bir ayettir. Bazen bir manâ, kalbe ayet gibi iner. Rüzgârın dokunuşunda Rahmân’ın merhameti, gökyüzünün genişliğinde affın kapısı vardır. Yeter ki kalp, görmeyi istesin. Gözyaşları akarken sema titrer. Kaybolmuş...
Hayat insana unutamayacağı şeyler yaşatıyor: pahalı veya ucuz, iyi veya kötü, güzel veya çirkin… Bir anın unutulmamasının sebebi ya yaşanılan yer ya da o anı paylaştığın kişilerdir. Sevdiğinin yanında olmak o anı unutturmuyor; aksine,...
Kalp dediğimiz o küçük et parçası, bazen dünyanın en büyük kumarbazına dönüşüyor. Mantığı bir kenara bırakıp, sadece hissetmenin o kör edici ışığına koşuyor. Birini seviyorsun; sanki ruhun o güne kadar nefes almamış da ilk...
Bazen bir tepkiye bakıp onun gerçekten neyle ilgili olduğunu sonradan anlıyorsun. O an yaşanan şey küçük gibi duruyor ama içinden çıkan his, o küçüklüğe ait değil. Sanki daha önce birikmiş, adı konmamış bir yerden...
İnsan bazen bazı şeylerin değişmeyeceğini, en çok da değiştirmek için elinden geleni yaptığında anlıyor. Çabalıyorsun, susuyorsun, saygını koruyorsun. Ama karşılığında ne bir anlayış geliyor ne de bir adalet duygusu. Çünkü bazı insanlar, karşındakinin ne...
