Author: Hiranur Yıldırım

Bazen hayatın tam ortasında, hiçbir şey beklemezken biri çıkar ve her şeyi değiştirir. Benimki de öyle bir andı. Seni baharın tam ortasında gördüm. Her şeyin yeniden...

Yaşamım, bana ait olan yeri aramakla geçti. Küçüklüğümden beri içimde tarif edemediğim bir eksiklik vardı. Sanki herkes hayatın içinde kendi yerini bulmuş, ben ise sürekli yanlış...

İnsanlar neden her şeyi bu kadar zorlaştırmak zorunda? Özellikle ebeveynler… Bir çocuğu anlamak yerine neden onu sürekli kısıtlamayı seçerler? Bir insanın içinde taşıdığı potansiyeli görmek gerçekten...

Başarısızlık… Çoğu insan bu kelimeyi sadece okul notlarıyla, sınavlarla, akademik hayatla bağdaştırıyor. Ama ben artık öyle düşünmüyorum.   Çünkü insan bazen bir dersten değil, hayattan kalıyor....

O geceden ben hâlâ bahsedemiyorum. Kelimeler boğazımda düğümleniyor, cümleler yarım kalıyor. Üzerimize hiçbir şey alamadan, ne olduğunu tam olarak anlayamadan kendimizi dışarı attığımız o an… İnsan...

Bazen hiçbir şey söylemeden de çok şey anlatabilir insan. Gözlerinin kenarında biriken yorgunluk, dudaklarının ucuna takılıp kalan tebessüm ve içinde bir yerlerde yankılanan sessizlik… Hepsi birer...

Bazen farkında bile olmadan kendimizi öylesine zorluyoruz ki… Her şeyin en iyisine sahip olma isteğiyle, elimizdekilerin kıymetini göremiyoruz. Özellikle sosyal medya… Fotoğraf kareleriyle adeta yeni bir...

Her gün, hayat kitabımda yeni bir sayfa açıyorum. Kendi kelimelerimle, kendi renklerimle… Modern çağın karmaşasında kaybolmadan, İçimdeki sessizliği dinliyorum. Çünkü biliyorum ki: Gerçek güzellik, Kendine dair...