Bir akşam, içimdeki bütün saatleri
Aynı yere kurdum.
Sen gelmedin.
Ben yine de kapıyı
İçeriden kilitlemedim.
Bir fincanın dibinde kaldı sesin,
Soğuyan çayın üstünde yüzün.
Ben bazı geceler
Sana değil,
Senin yanındayken olduğum adama
Özlem duydum.
Sonra anladım:
İnsanın kalbi kırılınca kanamıyor,
Evin içindeki eşyaların yeri değişiyor.
Aynı sandalye boş duruyor,
Aynı pencere açılıyor;
Ama hiçbir şey
Eski yerine oturmuyor.
Ben senden vazgeçmedim aslında,
Kendimden eksilttiğim yeri
Aramaktan yoruldum.
Şimdi ne zaman adın geçse
İçimde bir kapı aralanıyor.
Girmiyorum.
Çünkü bazı kapılar kapanmaz,
İnsan yalnızca önünde durmayı öğrenir.
Ben seni unutmadım;
Senden sonra kim olduğumu da.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 5 Ortalama: 5]
