Sessiz Savaşlar
İnsan bazen en büyük kavgayı kendi içinde verir. Ne bir düşman vardır karşısında ne de bir silah… Sadece suskun bir yürek, gürültülü bir zihin ve hiçbir yere sığmayan duygular.
Kimi sabahlarda aynaya bakmaktan korkar insan. Gözlerindeki boşluk, dudaklarındaki sessizlik her şeyi anlatır. Dışarıdan sakin, içeriden fırtınalıdır. Kimse bilmez, geceleri uykusunu kaçıran düşüncelerle ne pazarlıklar yaptığını, hangi anıları susturmaya çalıştığını…
Yalnızlık, kalabalıkların ortasında bile omzuna çöker. Herkes varken bile kimse yoktur. Çünkü insan bazen sadece sevilmek değil, anlaşılmak ister. Ve en acı yalnızlık, anlaşılamamaktır.
İçindeki çocuk ağlarken, yetişkin tarafı güçlü görünmek zorundadır. Bu, hayata karşı verilen sessiz bir savaştır. Kaybettiğinde kimse fark etmez; kazandığında bile yorgun kalırsın.
Ama yine de insan, her sabah yeniden başlar. Belki bir gün, içindeki fırtınaların da bir limanı olur diye…
