Nar’â
Olmadığı makama şiir yazamazmış insan
Giremediğim kaç kapıya şiir yazdım bilsen
Bir bilsen kaç gece kırıldı doğrularımın taş duvarları
Kaç kere vuruldum göz yaşlarımla
Saymadım
Sende gördüğüm aşkla, ben kalbime acıdım
Kıvrılmayan kaleme acıdım
Yanık mektuplarının ucu hep ben oluyorum
Öyle yırtıcı bir his ki bu
Sağlam kalkamıyor kirpiğimin hiçbir teli
Göz yaşlarım ile el ele tutuşup
Hep uyandığım rüyalarımda seninle buluşuyorum
Şimdi ufuk çizgisinde görünen sevgilim
Nerede başlayıp nerede bitiyor sonun
Nerde yakalayayım seni
Kim attı ki beni bu denize
Asırlar boyunca soruyorum
Ben diye bir cevap alıyorum kendimden
Uzanıp elimi tutuyorum
Hangi birine döneyim kendimin
Hangi tarafa ağlayayım
Keder yükü çöksün üzerime
Ağırlığım ile dibe batayım ki
Sende nefes alan bir dem de ben olayım
Yanayım sevgilim, öyle böyle değil
Bir nar gibi yanayım
Kızıllığım ile ala boyansın gök yüzü
Yüzümü toprağa bulayayım
Ah sevgilim! Ben hangi günahıma yanayım?
