Yalnızlığın Bittiği Yer
Güneşin kızıllığı
Boyarken semayı,
Ben yok isem
Dalgaların kıyısında,
Ya yorgundur başım
Ya da gitmiştir
Buradan nâ’şım.
Serin rüzgâr okşar
Issız kalan sahili,
Martılar sessizdir;
Susmuş şarkılarıyla.
Bir iz kalır geriye,
Islak kumun üstünde
Adımı siler zaman.
Belki de gece iner
Sessiz bir kefen gibi,
Yıldızlar ağlar
Gözyaşı döker göğe.
Ve ben, uzak bir limanda
Bir ömrün yükünü
Bırakırım dalgalara.
Ve bilir deniz
Sırlarımı sakladığını.
Her dalga, adını fısıldar kıyıya.
Bir gün gelir, güneş doğmaz bu sahile.
Ve ben, sonsuz bir sessizlikte
Sana kavuşurum,
Yalnızlığın bittiği yerde…
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 2 Ortalama: 5]
