Susmak En Güzel Şiirdir
Uzun zaman oldu,
Sesini duymayalı, yüzünü görmeyeli.
Öyle sevmişim ki seni,
Öyle uzaktan,
Kalbimin en saklı, en suskun yerinden.
Sana anlatacağım o kadar çok şey var ki,
Geceler uyumuyor gözlerimde.
Nelere göğüs gerdim, bir bilsen…
Bir bilsen de anlasan.
Hani o günler…
Beraber gülüp ağladığımız zamanlar,
Şimdi yalnızlıkla yüz yüzeyim.
Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim,
Hiç bu kadar sende kaybolmamıştım.
Saçların…
Güneş sırmalar dökerdi gecelerime.
Gözlerinde kuşlar kanat çırpar,
Bir an oynardı dünyam yerinden.
Ve bir bakmışım, Galata’da el ele,
İstanbul’un tam kalbinde boğaza bakarken,
Beylerbeyi’nde kavuşmuşuz birbirimize,
Ama sonra…
Uyanmışım.
Bir deli, divane.
Biraz durgun, biraz sensiz kalmışım yine.
Bazı geceler kalbime kor gibi düşersin,
Yanıyor içimde sana ait ne varsa.
Ararım seni köşe bucak…
Bilirim,
Bilirim sende diner bu yangın,
Sende bulur bu yürek sabrını.
Dikiş tutmaz, kabuk bağlamaz yaralarımın.
Merhemisin, Meryemisin bu aşkın.
Şimdi hangi hasta çocuğa şifa veriyorsun,
Bilmiyorum…
Görmüyor musun içimdeki o hasta çocuğu?
Bir dokunsan yaralı ellerime,
İyileştirdiğin bir çocuk da ben olsam.
Diner bu fırtına,
Ve yerini bırakır yakamoza.
Bir görsem şu melek yüzünü,
Parçalanır hicranım gözyaşlarıyla.
Bir kelamın,
Bana yazılmış en güzel şiir.
Cezbeder beni,
Kendime gelene dek…
Eğer meramın buysa benden ey sevgili,
Er geç bir gün geleceğim sana.
Rızasız olmaz bu iş, bilirsin.
Yıkılsam da, kaybolsam da,
Seninleyim…
Er geç bir gün;
Ahirete kalmadan geleceğim sana.
Söylemiştim,
“Orası daha güzeldir,”
Sen yanlış anladın beni.
Orada ne dert var, ne tasa.
Bu dünya cefa yeridir, bilirsin…
Namütenahi bir huzur bekler bizi orada.
Ama sen, yine de gel.
Beraber hicret edelim kızıl deniz kıyılarına.
Tutun şu yaralı kanatlarıma,
Varalım o düş konmaz, nazar değmez surlara.
Bilmesin kimse bu şiirin sana yazıldığını,
Ve sana bir daha dönmeyeceğimi…
Çünkü artık:
Susmak,
En güzel şiirdir bana.
