Kendine Mahkum

Çıkmadık canın umudu,

Kendini yitiren bir ruh inadıydı.

Daha kırılmamış, minicikti kozası,

O kendini nereden bilsin?

Hiç görmemişti kanatlarını.

 

Zamana karşı aylak adımları,

Prangalarına esir olmuş bir arayıştı.

Haykırsa şu karşıki dağlara

Dolu olur üzerine yağardı da,

Yine de kimse duymazdı.

Ağlardı için için,

İzleri toprak olur, ruhu aşınırdı.

O kendini nereden bilsin?

Hiç görmemişti kanatlarını.

 

Adı, müphem bir savaştı

Ne siyah ne de beyazdı saçları.

Griye meftun, beyazdan fazla,

Karanlıktan daha azdı.

Ruhunu gizlediğini sanır,

Etrafına kalkan bağlardı.

Fakat o kendini nereden bilsin?

Hiç görmemişti kanatlarını.

Nadiye Durukan
Latest posts by Nadiye Durukan (see all)
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 2 Ortalama: 5]

Yazar

  • Nadiye Durukan

    Merhaba, ben Nadiye Durukan. 22 yaşındayım ve Giresun'da yaşıyorum. Hafız ve Kur'an kursu öğreticisiyim aynı zamanda açıköğretim bünyesinde İlahiyat bölümünü okuyorum. Yazmaya 14 yaşımda başladım. O zamanlar benim için ufak olan bir hayal TB Blog ile gerçeğe dönüştü. Yaklaşık 1 senedir TB Blog'ta yazıyorum. Şimdi ise hem yazar hem de editörüm. Yazmayı, okumayı ve keşfetmeyi seviyorum. 🙂

Nadiye Durukan

Merhaba, ben Nadiye Durukan. 22 yaşındayım ve Giresun'da yaşıyorum. Hafız ve Kur'an kursu öğreticisiyim aynı zamanda açıköğretim bünyesinde İlahiyat bölümünü okuyorum. Yazmaya 14 yaşımda başladım. O zamanlar benim için ufak olan bir hayal TB Blog ile gerçeğe dönüştü. Yaklaşık 1 senedir TB Blog'ta yazıyorum. Şimdi ise hem yazar hem de editörüm. Yazmayı, okumayı ve keşfetmeyi seviyorum. :)

You may also like...

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir