Küller ve Dua
Yandım…
Ama bu yangın ne ısıttı ne yaktı.
Sanki içimde biri var,
Susmuş, ölmemeye direniyor hâlâ.
Bir aynaya baktım,
Gözlerim, gözlerimi tanımadı.
Kül kadar sessizdim,
Rüzgâr kadar yorgun.
Bir zamanlar inandığım her şey,
Şimdi bir gölgenin ardında saklı.
Ne iyi ne kötü,
Sadece yarım kalmış bir ben var orada.
Sözler dökülüyor dudaklarımdan,
Ama anlamı kalmamış heceler bunlar.
Her nefes bir vedaya benziyor,
Her sessizlik biraz daha derine çekiyor beni.
Yandım, evet
Ama yangın bitince anladım:
Bazı insanlar kül olunca bile
Tam olarak sönmüyor.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 6 Ortalama: 5]
