Aşkın Münafığı

O bir an ve son defa… Tek nefes.
Ben hariç yarına hazırlanmış herkes.
İçimi içime doğru yakan bu ziyade ateş,
Bu peçesiz aşk, bu nafile tutku.

Günahlarımdan sıyrılıp da dökülüp toprağa,
Yeniden yazmış “basü”, “badel”, “mevti”.
Ruhum sınırın dışında kalmış, çırpınıyor.
Çırpındıkça yayınlıyorum yüreğimdeki boşluğa.

Kabul görmeyen akılla, akılsız hayat.
Tükenmiş zamanım dün bahşedilmişti bana.
Artık gerekmez gözyaşı, gerekmez çaba.
Dışım renkli çatı, içim fırtınalı hava.

Sorsam şimdi, gözlerinden akan yaşlarla yıkayanlara beni:
Beni, bir ölüyü nasıl bilirdiniz ki?
Günahın avuçlarında bir duru su gibi.
İki çift gözün önünde duran acı ölüm.

Doğuyu ve batıyı bir araya toplayan melek,
Toplayıp da beni Âdem’ i.
Âdem’ in içinde bir âlem gibi görüp,
Alıp görürse ruhumu zamandan ve mekândan.

Beklemenin ama en saf hâli ile beklemenin,
Sefasını çekeceğim diyarlara uçursa.
Ama süveyda, debelleniyor bir mahkûm gibi, İşlediği suçların…
Âşık olduğu kavuşulmaz aitliğinin hesabını veriyor.

Mazinin o bana kalan duvarlarında.
Süveydanın aşkı ile boyanmış onlarca tablo duruyor.
Gözlerimi değdiremiyorum ona,
Allah’ım, ne dehşet bir manzara!
Ummanlar bir damlayı taşıyor inatla.

Ben yine dalgalar ile geçiniyorum.
Aynanın bir tarafı ak bir tarafı bana dönük.
Bakıp da gördüğüm karanlıkta boğuluyorum.
Şimdi kahrından yere insin gök…
Ölsün toprak ve içine içine yansın sınırları.
Ölümü tutsun biri boğazından.

Kucakladığı her şeyi geri kussun deniz.
Sığındıkları duvarlar enkaza gebe olsun.
Çatlasın fecr-i sâdık vakti;
Güneşi halata bağlayıp mağribe çeksinler.
Ve kâinat çalkalansın bununla.

Çünkü bir can çıktı bedenden.
Çünkü öldüm ben, kendi nezdimde.
Yansın ve yıkılsın hayat…
Bana kalmayacaksa, kalmasın kimseye.

Duyun çığlıklarımı, işitin ve anlayın:
“Ben bu aşk diyarında, aşkın münafığıyım.”