Rüzgarın Hafızası
Bir rüzgâr esti,
Adı seninle başladı.
Bitmedi,
Her geçtiği yerden.
Bir anı savurdu.
Bir ses, bir koku,
Bir sızı bıraktı ardında.
Ben sustum…
Çünkü sustukça duydum;
İçimdeki yankıyı,
“Artık dönme” diyordu,
Ama bir yanı hâlâ seni bekliyordu.
Küller kalktı,
Birer birer göğe savruldular.
Her biri bir cümleydi,
Sana yazılmış.
Okunmamış,
Unutulmamış.
Rüzgârın hafızası varmış,
Bunu geç fark ettim.
Bir dokunuşunda geçmişi,
Bir uğultusunda beni getirdi.
Ve anladım:
Unutmak, bir şeyin silinmesi değilmiş.
Sadece, aynı acıyla
Artık yaşamamayı öğrenmekmiş.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 3 Ortalama: 5]
