İçimdeki Göç
Göç benim içimde,
Nereye gitsem varamıyorum.
Sanki yollar benden kaçıyor,
Ben de kendimden.
Bir şehirden ötekine,
Bir kalpten bir sessizliğe…
Adımlarımın izi yok toprağında bu dünyanın,
Sanki bu cihanda bana yer yok gibi.
Kök salamıyorum,
Tuttuğum her dal kırılıyor.
Ne sevdiklerim kalıyor yanımda
Ne de ben kalabiliyorum onlarda.
Gönlümde hep bir eksiklik,
Adını bilmediğim bir hasretle yanıyorum.
Durduğum her yerde yabancıyım,
Sanki içimde bir ev yıkılmış da ben hâlâ duvarlarını arıyorum.
Bir evi özlüyorum belki hiç olmadı,
Bir omzu, bir sesi, bir buradayımı…
Ama ne yana dönsem rüzgâr var,
Savuruyor beni içimdeki göçle birlikte.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 5 Ortalama: 5]
