Vefalı Dostlarım
Vefa: İnsanın henüz yaratılmadan önce Rabbine verdiği sözdeki sadakati; dostlukta, muhabbet ve bağlılıkta gösterdiği sebatıdır.
Ona yakışan ve yalnızca insana ait olan bu güzel haslet, şahsiyetini inşa eden en önemli temeldir.
Vefalı dost, her zaman en iyiyi seçen değil; sana kendini en iyi hissettiren kişidir.
Bazen günler öylesine basittir ki farkına bile varmayız. Küçük bir kahve, içimizi ısıtan bir bardak çay, pencereden süzülen gün ışığı, biraz sessizlik ve huzur… Bunlar küçük gibi görünür ama aslında hayatı değerli kılan anlardır. Hele ki vefalı bir dostla edilen küçük bir sohbet, seni alıp bambaşka diyarlara götürür.
Dualarımda Rabbimden hep vefalı insanlarla yollarımı kesiştirmesini diledim.
Elhamdülillah…
O dualarımı yaşadım. Bundan daha büyük bir nimet ne olabilir ki?
Hayat aslında karmaşık değildir. İnsan sadece bir an durup çevresine baksa, sahip olduklarının kıymetini fark etse her şey güzelleşir. Hele ki yanında vefalı dostların varsa…
Senden önce seni düşünen, “yemeğini yedin mi, bugün nasılsın?” diye her daim halini hatırını soran bir dostun varsa, işte gerçek zenginlik budur. Bu benim için kardeşliktir. Adı kan bağı değil, gönül bağıdır; bir can bağıdır.
Vefalı dost, yalnızca iyi gününde değil, kötü gününde de yanında olandır. Menfaat için değil, sevdiği için seninledir. Ağladığında, güldüğünde, sıkıntında hep ilk yanında beliren kişidir. Söylemene gerek kalmadan, bakışından halini anlayandır.
Elhamdülillah, ben vefalı dostlara sahibim. Rabbime binlerce şükür…
İnsan insana siner, derler ya gerçekten de öyle. Vefalı dostlarla hayat daha anlamlı, daha huzurludur.
Vefalı dostlar…
Hayatın en kıymetli hazinesidir.
