Suskunluğa Kalan Dert

Saatlerce ağlayabilirim,

Durmadan haykırabilirim derdimi.

Gözlerimin feri sönse de durmam yine;

Dağlara, taşlara vursam sesimi,

Yine de dinmez içimdeki gürültü.

İsterim ki dermanı olsun bu derdin,

Arıyorum hâlime bir çare.

Biliyorum, vardır mutlaka bir derman;

Dermanı olmasa,

Çekilir mi hiç bu kadar dert?

Nefret dolu bakışlarım sana değil,

İçimde biriken cümlelere;

Yetersiz kalan kelimelere,

Derdimi duyup da,

Anlamayan dinleyenlere…

Belki bir gün susar bu iç ses,

Yorulur da bırakır yakamı.

Belki bir kelime yeter,

Ya da gerçekten anlayan bir bakış.

O zamana kadar,

Taşırım derdimi içimde;

Çünkü bazı yaralar,

Anlatıldıkça değil,

Beklendikçe iyileşir.