Dünyanın en kalabalık meydanında, boğazın yırtılırcasına bağırsan bile herkesin yanından başını çevirip geçtiği o anı bilir misin?
Sesin var, kelimelerin yerli yerinde, göğsünün ortasındaki o yangın olabildiğince gerçek. Ciğerlerin patlayacak gibi oluyor, ellerin titriyor, gözlerin bir çift tanıdık bakış arıyor. Ama kimse seni duymuyor. Hayır, kimse seni duymak istemiyor.
Aradaki o ince uçurum insanın boğazına düğümleniyor işte. Duyulmamak bir tesadüftür; hayatın gürültüsüne, koca bir şehrin hengamesine denk gelmişsindir, bir şekilde katlanılır. Ama duyulmak istenmemek, insanların gözlerinin içine baka baka ördüğü o buzdan duvara diri diri gömülmektir. Çaresizliğin en koyu hali burada başlar. Cümlenin başladığı yeri görüp yüzünü çevirenler, sesinin tonunu tanıyıp adımlarını hızlandıranlar var çevrende. Ağzından dökülen her harf, daha karşıdakinin göğsüne varmadan taş kesiliyor, can çekişerek yere düşüyor. Çünkü senin gerçeğin, onların kurduğu o sahte huzuru, o konforlu rahatı bozacak kadar ağır. Konuşursan, görmezden geldikleri her yara açılacak; dinlerlerse, kendi yalanlarıyla yüzleşmek zorunda kalacaklar.
Göz göre göre yok sayılmak, çığlık atmaktan çok daha önce tüketir insanı. Dizlerinin bağı çözülür, kolların iki yanına düşer. En çok da sesinin çıktığını, kelimelerinin doğru olduğunu ama karşıdakilerin kulaklarını kasten mühürlediğini anladığın an yenilirsin. Bağırsan da aynı, yalvarsan da aynı, sussan da… Hiçbir şeyin değişmeyeceğini bilmenin o buz gibi ağırlığı çöker omuzlarına.
Sağır bir duvara çarpmak incitmez de, seni duymamak için nefesini bile tutan bir kalbe fısıldamak insanın içini paramparça eder. Elini uzatırsın, boşlukta kalır; bir adım atarsın, herkes bir adım geri çekilir. Sonunda kendi sesinin yankısında boğulur, yapayalnız kalırsın o kalabalığın ortasında.
