Bazen hayatın tam ortasında, hiçbir şey beklemezken biri çıkar ve her şeyi değiştirir. Benimki de öyle bir andı.
Seni baharın tam ortasında gördüm.
Her şeyin yeniden can bulduğu, rüzgârın bile başka estiği bir mevsimde çıktın karşıma. O an zaman, fark ettirmeden yavaşladı sanki. Serap misali yansıdın gözlerime; uzaktan bakınca bir hayal, yaklaştıkça gerçeğin en güzel hâli gibi… Varlığın, uzun zamandır içimde eksik kalan bir duyguyu usulca uyandırdı.
Sana her baktığımda sadece seni görmedim. Bir ayna gibi tuttun yüzünü bana. İçimde unuttuğum umutları, susturduğum cümleleri ve kendimden bile sakladığım duyguları gösterdin. Meğer insan bazen kendini yıllarca arar da, bir çift gözde ansızın bulurmuş. Senin bakışlarında, kaybettiğimi sandığım benliğimin izlerine rastladım.
Baharın çiçekleri nasıl toprağa yeniden hayat veriyorsa, sen de farkında olmadan ruhumun en sessiz köşelerine dokundun. Ne büyük sözler söyledin ne de gösterişli cümleler kurdun; ama bazen bir insanın varlığı, bütün kelimelerden daha güçlü olurmuş. Bunu seninle öğrendim.
O günden sonra bahar, benim için yalnızca bir mevsim olmaktan çıktı. Çünkü ne zaman bahar gelse, aklıma ilk sen düşeceksin. Serap misali gözlerime yansıyan o ilk an, bir aynada kendime yeniden rastladığım o sessiz karşılaşma… Belki de insanın en güzel yolculuğu, başka birinde kendini bulduğu o tek andır. Ve ben, seni gördüğüm o bahar gününde, ilk kez gerçekten kendimi gördüm.
