Author: Sena Köroğlu

Sevinçte Unutulan Adres Üzgün olduğunda düşer, alnın secdeye, Niye güzel şeyler olurken anmazsın adını, niye? İlle kedere mi gerek var, bu alnının secdeye düşmesine? Belki de...

Hissedersin bazı anlar, Aslında o yere ait olmadığını. Bir başka gelir gözüne onlar, Dersin kendi kendine, bu insanların içinde benim ne işim var. Anılar gelir sonra...

  Bir şeyler koptu içimde, Artık bir araya gelmeyecek şekilde. Sonra baktım sessizce herkese, Ne o anladı beni ne de bu, fark etmedi kimse. Belki de...

Hayaller geleceğe gebeydi, Anılar ise geçmişe. Bizi bu kadar yıpratan neydi, Ha geçmiş ha gelecek işte. Hayaller yeşertirdi umutları, Anılar köreltirdi yaşantıları. Keşke demeye varmadan, Yaşamalıydık...

Bir yanım kimsesiz, Bir diğer yanım ise Bir o kadar değer görüyor, Seviliyordu. Ama hiç kimse İçimdeki bu boşluğu Tam anlamıyla Dolduramıyordu. Bir boşluk var gönlümde...