Araf Gibi Bir İnsan

Koca çınar dökmüş yapraklarını,
Bir daha yeşereceğini bilmeden.

Kimi zaman kaya gibiyim;
Sarsılmam derim, ama içimden çatlarım.
Kimi zaman ateş gibi,
Söndü zannederler, oysa közümle yakarım.

Kömür gibi kararmış bir geçmiş taşıyorum,
Ama hâlâ toprak kokusu gelir burnuma,
Bir çocuk gibi dizlerim yaralı,
Ama gülmeyi unutmamışım hâlâ.

Ne tam cennetteyim,
Ne de cehennemde.
Araf gibi bir yerdeyim ben,
Ne gidebiliyorum kendimden,
Ne de dönebiliyorum başkasına.

Bazı günler kokular taşıyor bana eski zamanlardan,
Annemin kucağında ağlamayı hatırlıyorum,
Ama şimdi,
Ağladığımda kimse duymuyor.

Ben bazen bir çınarın altında susuyorum,
Bazen bir kayanın tepesinden düşmek istiyorum.

İnsan olmak kolay değilmiş;
Yanmadan öğrenilmezmiş.