Zamanın Durduğu Yer
Pompeiopolis fısıldar toprağın altından sesi,
Taşköprü’de can bulur geçmişin her nefesi.
Gökırmak’ın kıyısı, akşamın kızıllığı
Eritir yüreklerden o gurbet yalnızlığı.
Davullar vurulur da panayır kurulurken
Zaman sanki yavaşlar bu ovada dururken.
Beyaz konaklar süsler her köşe bucağını,
Tüttürür her hanesi o asil ocağını.
Taşların sabrıdır bu, toprağın sadakati;
İnsanının özünde saklıdır tüm şefkati.
Bir sevdadır Taşköprü, Kastamonu bağrında;
Bir ömür feda olsun onun tek bir taşında…
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 0 Ortalama: 0]
