İnsan her düşündüğünü söyleyemez bazen. İçinden geçen bazı cümleleri, sırf karşısındaki insan kırılmasın diye içinde tutar. Çünkü gerçekten seven biri, öfkeliyken bile sevdiği insanın kalbini düşünür.
Haklı olduğu bir anda bile kelimelerini seçer, can yakabilecek cümleleri söylememek için kendini durdurur. Çünkü bilir ki bazı sözler unutulmaz; üzerinden ne kadar zaman geçerse geçsin insanın içinde iz bırakır.
İnsanı en çok yoran şey, gösterdiği hassasiyetin karşılığını görememektir. Bir taraf ince düşünüp kırmamak için susarken, diğer tarafın düşünmeden konuşması derin bir kırgınlık bırakır.
Çünkü mesele sadece söylenen birkaç kelime değildir. Asıl acıtan şey, “Ben seni düşünürken sen neden beni düşünmedin?” hissidir.
Bazen insan sevdiği kişiye söyleyebileceği çok şey olduğu hâlde susar. İçine atar, alttan alır, büyümesin ister. Çünkü sevgi, her tartışmayı kazanma çabası değildir.
Bazen, sevgiyi korumak için geri çekilmektir. Ama aynı özeni tek başına göstermek zamanla insanı yorar.
Sürekli anlayan, sürekli alttan alan taraf olmak insanın içinde sessiz bir kırgınlık biriktirir.
Sevgi biraz da ince düşünmektir aslında. Karşısındaki insanın hangi sözde sessizce kırılacağını bilmek ve buna rağmen değil, bunu bildiği için dikkat etmektir.
Çünkü bazı insanlar bağırarak değil, susarak kırılır. İçine kapanır, eskisi gibi konuşamaz, eskisi gibi hissedemez. Ve çoğu zaman bunu anlatamaz bile.
İnsan sevdiğini kırabilir, evet.
Çünkü insan kusurludur.
Öfkesine yenilir, düşünmeden konuşur, bazen kendi kırgınlığını karşısındakinden çıkarır. Ama gerçek sevgi, kırdıktan sonra hiçbir şey olmamış gibi davranmak değildir.
Gerçek sevgi; kırdığını fark etmek, o kırgınlığı önemsemek ve aynı yarayı tekrar açmamaya çalışmaktır.
Çünkü sevmek sadece birini hayatında istemek değildir. Sevmek, o insanın kalbine nasıl dokunduğunu önemsemektir.
