Nigargîrî 2

İçimde bir yol var.

Ne başı belli ne sonu… Ne haritası var elimde ne de pusulası. Yürüdükçe değişiyor, adım attıkça yeniden çiziliyor sanki. Kimi yerde taşlı, dikenli kimi yerde bataklık kimi yerde de ansızın çiçeklenmiş bir patika gibi.

Bu yolun yolcusu da benim, yorgunu da.

Bazen öyle bir viraja giriyorum ki, arkama bile bakamıyorum. Kimi anlar var, sadece geçiliyor… Unutulmuyor, anlatılmıyor ama geçiliyor işte. Her adımda biraz daha eksiliyor insan ama bir yanıyla da büyüyor. Çünkü her düşüş, bir kalkışı öğretmese de bir kabullenişi getiriyor ardında.

Ben bu yolda yürümeyi seçtim. Durmak yoktu bana. Ne kadar yorulsam da ne kadar yalnız kalsam da durmak korkuttu beni. Çünkü durursam, düşecektim. Çünkü durmak, pes etmek gibi geliyordu. O yüzden yürüdüm…

Elimde olmayanlara rağmen, içimde sönenlere rağmen, hâlâ hayal ettiğim şeylere doğru yürümeyi seçtim.

Yolun kenarında bıraktıklarım oldu: insanlar, anılar, söylenmemiş sözler… Belki de en çok söyleyemediğim şeylerdi yüreğime ağır gelen.
Ama ne olursa olsun, her şeye rağmen, içimde hâlâ bir yol var. Hâlâ gitmek isteyen bir yanım, hâlâ ulaşmak isteyen bir kalbim var.

Bazen sormuyor değilim kendime: Bu yol nereye çıkacak? Cevabını bilmiyorum. Belki de mesele varmak değildir… Belki de mesele, yolda kalabilmektir.

Yürümeye devam edebilmek ve düşe kalka da olsa kendini kaybetmeden yolun bir parçası olabilmektir bütün mesele.

Sanki içimdeki yol bana benziyor gibi. Çamur, çorak, zifiri karanlık yerleri var ama umudu da var. Sessiz ama hisli; yorgun ama bırakmamış, devam etmiş. Çünkü bazı yollar, sırf yürümekten vazgeçmediğin için devam eder. Sırf sen hâlâ içinde bir şeylerin olacağına inanıyorsun diye kaybolmaz.

İşte ben, tam da o yolun üzerindeyim. Kimi zaman ağlayarak kimi zaman susarak ama her defasında yeniden yürümeye karar vererek.

İçimde bir yol var. Nereye çıkar bilmiyorum ama ben hâlâ oradayım, devam ediyorum.