Adını susturdum dilimde, yüreğim yine söylemek istedi.
Her gece yokluğun odamın en sessiz köşesine oturdu.
Ne gidişine kızabildim ne de dönüşünü beklemekten vazgeçtim.
Çünkü bazı sevdalar bitse bile insandan çıkmıyor.
Pencereme vuran her rüzgâr senden bir haber sanıldı.
Gökyüzü bile sensizliğe alıştı, ben alışamadım.
Bir zamanlar “biz” dediğimiz cümleler şimdi yalnızlığın sesi.
Ben hâlâ en çok yarım kalan vedamı taşıyorum.
Kırgınlığım sana değil belki, zamana ve kadereydi;
Bizi aynı duaya yazıp aynı ömre sığdıramayan yazgıya…
Sen gülmeyi öğrendin belki, ben susmayı seçtim.
Çünkü bazı acılar konuşuldukça değil, yaşandıkça derinleşir.
Eğer bir gün yollar seni yine bana düşürürse
Ne hesap sorarım ne de geçmişi önüme sererim.
Sadece gözlerine bakar ve içimden usulca şunu söylerim:
“En çok seni sevdim, en çok da seni özlerken yoruldum.”
