Ne sandığın kadar beyazsın,
Ne de korktuğun kadar siyah.
Vardığında insan ırmağına,
Renkler birbirinden vazgeçer.
Kirlenmiş bir beyaz mıydın,
Yoksa iyileşmeye çalışan bir siyah mı?
Bilinmez… Çünkü üryan olan,
Çıplaklığıyla gridir ancak.
Beyazın sakladığı kötülük de,
Siyahın sakladığı iyilik de,
O grilik ırmağının dibinde,
Birbirine el uzatır sessizce.
Ve sen artık ne beyazın kibrinde,
Ne de siyahın karanlığındasın.
Sen grilik ırmağından geçmiş,
Yıkanmış bir yüreksin sadece.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 2 Ortalama: 5]
