Dövülmüş bir çelik gibi zihnimde izin,
Ne pas tutar ateşte ne kırılır taştan.
Sözü bitti gecenin, yükü kaldı sadece.
Kaçsam da kurtulamam en başa dönmekten.
Silinmez bu tek çizgi, kazındı kemiğe.
Zaman denilen bıçak körelip gitti.
Her yolun sonu çıkar aynı eşiğe.
Unutmak dediğin şey seni hatırlamaktı.
Gözlerin kazınmış her karanlık köşe başına.
Devrilen yıllar bile örtemez üzerini.
Akıl dediğin bir çaresiz savaşçı,
Aşamaz zihne çekilmiş o çelik surları.
Hangi ufka baksam görünür tek bir sima,
Ne bir gölge eksilir ne de azalır sevgim.
Unutmamak bükülmez bir yazgıymış ama
İnsan kendi içinde sürgün kalır her dem.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 1 Ortalama: 5]
