Mahkemede adımı söylediler,
Başımı kaldırmadım.
Çünkü insan, kendi suçunu
Başkasının ağzından duyunca
Daha çok utanıyormuş.
Hâkim kararı okudu;
İdam.
O an ölümden korkmadım,
Geride bıraktığım şeylerin
Bir daha beni affetmeyecek olmasından korktum.
Hücreme döndüğümde
Duvara yasladım sırtımı.
İlk defa anladım;
İnsan bazen demir parmaklıklarla değil,
Geri alamadığı bir anla mahkûm olur.
Sabahı bekliyorum şimdi.
Pencereden bir parça gökyüzü düşüyor içeri,
Ben ona bakıp
“Keşke” diyorum,
Ama bazı kelimeler
İnsanın boynuna geçirilen ipten daha ağır.
Yarın beni asacaklar.
Biliyorum.
Fakat ben çoktan öldüm;
O kararı okuduklarında değil,
Kendimi affedemediğim gün.
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 2 Ortalama: 5]
