Author: Zehra AYDIN

İçimde bir ev var. Duvarları dökülmüş, çatısı yer yer çökmüş… Ama hâlâ ayakta. Her odasında bir anı, her çatlağında bir sızı saklı. Kimsenin bilmediği koridorlarında yürüyen...

İçimde bir deniz var, dalgaları boyumu aşan. Bazen öyle sert çarpıyor ki kıyıma, ne yana kaçsam olmuyor. Oysa ben sadece biraz durulmak istiyorum. Suyun yüzeyinde nefes...

İçimde bir yol var. Ne başı belli ne sonu… Ne haritası var elimde ne de pusulası. Yürüdükçe değişiyor, adım attıkça yeniden çiziliyor sanki. Kimi yerde taşlı,...

İçimde bir yerde bir ağaç var, dalları kupkuru ama uçlarında çiçekler açan.. Kiminin acısı kiminin sefası oluyor anlamak zor. İnsan acımasızlığın, riyakarlığın apaçık resmi. Çocukluğumdan bu...

Bir çocuk öldü bugün, adını kimsenin bilmediği… Kim bilir, belki bir kimliği bile yoktu ama öldü. Onun suçu değildi zulüm coğrafyasında dünyaya gelmek; ama zalimce ölüme...

Gün gelecek hayatının karmaşası içinde kaybolacaksın. Öyle ki kim olduğunu unutacak, içinde derin bir sessizlik duyacaksın. Bir sabah uyanacak ve aynada gördüğün yansımanın bile sen olmadığını...