Çelişki

“Gizemini yalnızca benim bildiğim olaylar, duygusu sadece bana özel o anlar ve gidilmemiş on dokuz dakikalık yol…” 

Günlerce devam etmesini istediğim fakat daha başlayamadığım o hikayedeyim. Belirsizlik içinde oradan oraya koşuşturan ruhum, beni o yola götürür mü emin değilim. Daha önce hiç gitmediğim bu yol, tanır mı beni? Onca zamanı hatırlar mı? İhtimalleri sıralar mı peşimden? O on dokuz dakikayı tanımam için ufak da olsa bir umut kırıntısı bırakmış mıdır? Yoksa sadece basit bir kaldırım taşı mı olur benim için?..

Günlerce devam etmesini istediğim fakat başlamaktan korktuğum o hikayedeyim. O yolu gitmek istemiyorum. O yolu tanımaktan korkuyorum. Geçen zamanı hatırlarsa diye çekiniyorum. Zamanın öylece bıraktığı şeyleri tekrar canlandırmak istemiyorum. Yolun sonunda ne var bilmiyorum. Bana ne olacak? Bilmiyorum…

Günlerce devam etmesini istediğim ve başlamak için umutla çırpınan o hikayedeyim. Her yeni güne bu umutla, yeni ihtimaller ile uyanıyorum. O yolu gitmek için can atıyorum. İçimde oluşan bu kıpırtıyı serbest bırakmak istiyorum. “Bir yaz gecesi sıcağı” gibi… “Ömrüme renk olsun istiyorum.” On dokuz dakikayı doyasıya ezberlemek, her bir köşesini tanımak istiyorum. Geçtiğim yollar bana beni hatırlatsın, ama yalnızca ben bileyim istiyorum…

Günlerce devam etmesini istediğim o hikayedeyim… Hiç başlamayacak olup, yalnızca sessizliğimde gömülü kalacak olan o hikayede. Benimle birlikte dakikaları, saatlere çevirecek, zamanı ellerimden alıp gidecek olan o hikayede. Hayallerimde defalarca yaşadığım, gerçeğimde gözümü bile açamadığım o hikayede…

Sadece benim bildiğim, kıyısında usulca yaşadığım, rahatsız etmeden yanından sessizce geçtiğim o hikayedeyim.