Gökırmak’ın Uyanışı
Kış gelir dağlarına, köprü beyaza bürünür,
Gökırmak’ın üstünde sisli bir rüya yürür.
Ama her bahar vakti toprak uyanır erken,
Bir neşedir kaplar ovayı ekinler yeşerirken.
O yedi gözlü taşın altından sular coşar,
Taşköprü’nün genci, yaşlısı o yollara koşar.
Avlulardan yükselir dostların şen sohbeti;
Bu toprağın özüdür insanın samimiyeti.
Ne gurbet unutturur bu şirin memleketi,
Ne dünya gölgeleyebilir içindeki kıymeti.
Taşköprü kalpte atan bir bitmeyen sızıdır,
Kastamonu göğünün en parlak yıldızıdır…
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 0 Ortalama: 0]
