Yüzleşme

Çocukluğumda başlamıştı hayat sillesini vurmaya. Sinsice öğretiyordu gerçekleri. Her geçen gün hayatın acımasız yanıyla yüzleşiyordum. İnsanların iyisini, kötüsünü tek tek görmem için oyunlar kuruyordu. Peki olgunluğa ermek için miydi tüm bu olanlar?Yoksa erkenden kendi yoluma yön vermem mi gerekiyordu? Ya da her şeyi gerçekleriyle kabul etmem gerektiğinin farkına varmam için miydi?

Ben gri olmayı tercih ederken, hayat “Ya siyahsın ya da beyaz.” dercesine sınava tabii tutuyordu. Yin Yang sembolü gibi iyilikle kötülük birbirini tamamlarken, ikisi de farklı anlamlara sahipti. Biri karanlık, diğeri aydınlık.. Bu kadar keskin bir benliği olmayan bana zordu…

Zor olanı başarabilir miydim? Ya da zor gibi görüneni başarıyor muydum? Aklımda onlarca soruyla nasıl başa çıkacaktım? Bilmiyorum. Ve bilmediklerim daha da bilinmeze dönüyor, kalbim de korkmaya başlıyordu.

“Ben satrançtaki piyon misali her an yenilebilirdim.”