Namütenahi Hayaller Defteri 2

Uzun sokaklar geçiyor defterin sayfalarının arasından. Ve o sokaklara dizilmiş sıra sıra çiçekler. Diğer bir yanda ise ona eşlik eden şiirler…

O şiirleri okuyarak oradan geçen insanların ayak izleri ile doluyor sayfalar. Nazım Hikmet’ler, Turgut’lar, Necip Fazıl’lar uyanıyor şiirleri okuyan dudaklarda. Her bir adımda sokaklarda yeni mutluluklar dolaşıyor.

Yazarın elleri heyecanlı mürekkep izleri ile boyanmış, kelimeler art arda diziliyor. Defter halinden oldukça memnun, yazarın hayalleri arasında mest olup kayboluyor.

Defter sayfalarını duvara asılmış tablolar taşıyor biraz da… Eriyen Saatler’in arasından öylece akıyor kelimeler.

O meşhur Yıldızlı Gece‘ye varıyor kalem.

Güneş daha doğmamış, kuş cıvıltılarını bekliyor defter. Yazar ise tan yerinin ağarmasını beklemek için oldukça sabırsız, sayfaları çeviriyor.

İrili ufaklı dilek fenerlerinin uçtuğu ve gökyüzünün aydınlandığı bir yaprak düşüyor defterin arasından. İnsanlar el ele tutuşmuş, o küçücük sayfadan umutla dilek fenerlerine bakıyorlar. O gece o sayfadan sayısız dilek yükseliyor gökyüzüne. Işıkları gece boyunca sönmüyor.

Bir sonraki sayfa sükunetle dolup taşıyor. Defter bu sakinliğe alışık değil, anlam veremiyor. Yazar bir şey demeden usulca devam ediyor. Kalem ise itiraz etmiyor bu duruma. Sessizliğin çığlıkları yankılanıyor her satırda. Yazarın yazarken en keyif aldığı sayfa oluyor bu. Yüzünden belli ediyor durumu.

Hayallerinin eksilmediği kafasında sayısız uçuşan düşünceden en özelinin bu olduğunu bilmek, ona eşsiz bir haz veriyor.

Sessizlik ile boyadığı sayfasına bakıyor uzun süre. Zaman sonra biraz yağmurun iyi olacağını düşünüp defterin penceresini açıyor.

Yağmur damlalarının oluşturduğu akıntıda, hayaller defteri bir gemi olup kendini suya bırakıyor. Yazarın bitmeyen hayallerini alıp, dinmeyen yağmura karışıyor…