Söndürdüm ışıkları, şehir sustu,
İçimde bir rüzgar, öfkesini kustu.
Masanın üstünde tozlu bir ömür,
Kalbimde soğumuş, kaskatı bir kömür.
Olmasaydı yılların emeği,
Bir gecede silerdim her şeyi.
Fakat o her ilmekte göz nurum var,
Alnımın terinde uykusuz sabahlar.
Kendi ellerimle ördüğüm bu duvar,
Şimdi hem hapishanem, hem de sığınağım kadar…
Giderdim, arkama tek bir iz bırakmadan,
Küllerimi rüzgara savurup hiç utanmadan.
Ama insan, biriktirdiği kadar ağırmış;
Vazgeçmek, meğer kendine sağır kalmakmış
Bu yazıyı oylar mısınız?
[Toplam: 2 Ortalama: 5]
