Nefret Dolu Aşk

Senin için son kez ağlıyorum,
Unutuyorum artık sesini.
Siliyorum hafızamdan adını,
Hatırladığım tek şey, senden nefret ettiğim.

Bir sabah uyandığımda olmayacaksın,
Bırak sesini, yüzünü bile istemeyeceğim.
Bana yaşattığın acılar buna sebep,
Umarım bir gün sevilmeyi hak etmediğini öğreneceksin.

Alamam belki kalbime bir başkasını,
Güvenemem artık verilen sözlere.
Bakamam kimsenin gözlerine eskisi gibi,
Ama seni unutmayı öğrenebilirim belki de.

Yalan değil, çok sevdim seni.
“Uğruna ne verirsin?” deseler,
Ben razıydım elimde ne varsa vermeye,
Olmayanları bile sana adamaya.

Sözlerin yaraladı beni,
Gidişini zamanla unuttum.
Ama gelişin aklıma yuva kurdu,
Sevgimi nasıl anlatacağımı hiç bilemedim.

Ama zaten aşk; sözlerle değil,
Yapılanlarla anlatılır.
Ben sana olan sevgimi,
Seni hâlâ unutamayarak anlatıyorum.

Belki nefret ediyorum senden,
Belki de kendimden, seni sevdiğim için.
Çünkü insan en çok,
Vazgeçemediğinden nefret ediyor.