Kaygım

Dönersen bu soğuk eve yanına hırka alma, sonbaharın sıcağı gibi çıplak ve savunmasızsın.

Esintiye dayanamayıp tüm benliğini ortaya koyarsın.

Ve sen bundan zevk alıyorsun. Karşında güçsüz durmam…

Yerdeki her bir yaprağın o ılık rüzgarımla savrulur gider. Ve sen o sıcaklığa aldanıp benimle kışa girersin.

Dallarımın üzerindeki her bir kar tanesini sen zannederim. Canımı yakan soğukluğun bile güneşe düşman olmama sebep olur.

Oysaki sendin sıcağa muhtaç olan.

Ve yine bendim bir kere okşadın diye yapraklarımı, bir daha çiçek açmayan.

Kırık yapraklarımı budayan bir bahçıvenken

Gövdeme aldığım darbeyle tüm sensizliğimi yitirirken

Ve ne kadar yağarsan yağ,

Hangi yağmur damlası olursan ol,

Topraktan ayrıldıktan sonra çürür giderim bu yağmur sularında.

Sen ki toprağımdan ayıran, kaygıyla karışık kasırga.

Dallarımla ateş yakıp ısınırken, canımın acısını kasırganla söndürürüm.