Seni Yenemedim İstanbul

Seni yenemedim İstanbul,
Geçemedim o boğazından.
Kalkıp gidemedim,dalıp gittiğim yere..

Beni sevemedin İstanbul,
Aldın bütün sevdiklerimi benden.
Bilmem ki ne istedin şu garipten?
Sanki bu dünyada bir sen vardın, bir ben..

Seni hep sensiz yaşadım.
En ücra sokaklarında köşe kapmaca oynadım.
En güzel manzaranda kayboldum.
Suyunda boğuldum,
Toprağında kurudum.

Bir gün deseler ki bana;
İstanbul seni çağırıyor.
Gelmem bir daha,
Girmem toprağına,
Çıkmam Galata’na.

Başka bir şehir keşfederim,
Onu tanırım,onu söylerim.
İstanbul’u yine özlerim ama
İstanbul bana haramdır bilirim…