İnsanoğlu ne zaman yeni çağın hızına yetişemese, eski zamanların sıcak ve güvenli limanına sığınır. Büyüklerimizin sık sık söylediği "Ah ah! Nerde o eski günler?" cümlesi sıradan bir cümle değildir. Bu cümle aslında yeni çağdaki moda ve sadelik adı altında bizlere aşılanan o soğuk algının altında artık eskisi gibi…

Nasıl büyüdüm bilir misin, Sen savaşarak büyüyen birini nerden bilirsin, Mücadele benim soyadım olmuş , Genç yaşımda en ihtiyar olan da ben oldum .   Hayat o kadar acımasız ki, Okumayı bile benden çaldılar, Zorluklarla büyüdüm ben, Hayat kimene Gül idi ama bana diken .   Küçüktüm savaştım…

Bazen hayat, bizim kendi kendimize kurduğumuz dar hesapların ve aceleyle çizdiğimiz yolların çok ötesinde, sessiz ama büyüleyici bir akışla yürütür adımlarımızı. Biz sadece alelade bir yolculuğa çıktığımızı, kendi kabuğumuzda sessiz bir niyet taşıdığımızı zannederiz; oysa kader, çoktan iki ayrı kimsesizliği aynı iklimde, iki ayrı suskunluğu tek bir aminde…