Senin Tanrın Gül Mü Diken Mi?

Kötü insan tabirini kim bilmez ki…Ellerine konan beyaz güvercinlerin kafasını acımasızca koparan hayal katili kötüler var birde… Kan akmadan işlenen cinayetlerin daha vahşice olduğunu tahmin ediyorum… Umutlarına tutunarak tebessüm eden insanın umutlarını buruşturup çöpe atan hadsizler her daim var olmuştur maalesef.

İnandığım bir şey var ki insanın kötü huyu onun Tanrısıdır. Çünkü neye inanırsan için ne ise o senin Tanrındır. Eylemlerimiz beynimizde emir veren tanrıya gösterdiğimiz tezahürler değil midir? Kimi egosunu kimi bencilliğini, kimi ahmaklığını ilahlaştırır ona tapar ve o doğrultuda hayatını sürdürür. Kaostan beslenen çirkefliğini aptalca ve hiçte yakışmayan o saçma tebessümlerle kapatan sadistlerden bahsediyorum. Evet, evet hani var ya karşındakinin canını parmak uçlarına kadar yakan, heveslerini kızgın kurşun dökercesine kursağında dağlayan …Psikolojik acının tarifi neden yapılamaz?

Vah ki ne vah! Kötü huyunu tanrılaştırıp peşinden giden bizlere.. hepimiz maalesef ki bazılarının bazı hayallerini gasp etmiş birer vahşi cellattan ibaretiz… Herkeste birazcık var diken özellikle de en yakınımızda olana karşı daha da batırırız dikenimizi… Bu lanetli bir döngü…Ama içimizdeki caninin miktarını ayarlamak en baştan kendimizi empati ile beslemek daha kurtarıcı değil mi? Hem kendimiz için hem de yolu bizlere çıkacak olanlar için… Ha birde bizim yolumuzun çıkacağı o olmaz olası insancıklar için ..Bağıra bağıra susan hayallerimizin çalınması yetmezmiş gibi… Karşılığını alamadığımız onca fedakarlıklarımız gibi..