Aynadaki Yankım

Bir ayna var önümde;

Camı çatlamış.

Ne zaman baksam

Bir yabancı dökülüyor içinden.

Sorarım kendime:

“Kim kırdı bu aynayı?”

Cevap gelmez…

Belki ben, belki zaman;

Belki bir günahın sessizliği.

Bir dua yükselir dudaklarımdan,

Ama yarım kalır;

Çünkü içimle dışım,

Artık aynı dili konuşmaz.

Bir yanım secdeye varmak ister,

Bir yanım hâlâ ateşin içinde.

Kendimi affedemedim belki de

Bu, en büyük cezadır insan için.

Vicdan bir hançer gibi,

Döner içimde her hatırda.

Biraz daha kanatır beni.

Ve o an anladım:

Tutsaklık zincir değil,

Bir aynadır.

Kendine baktıkça

Daha da derinleşen bir yara…